Boek
Nederlands

De dood in Taormina

Arnon Grunberg (auteur)
+1
De dood in Taormina
×
De dood in Taormina De dood in Taormina

De dood in Taormina

Genre:
Een jonge vrouw kijkt terug op een vreemde periode in haar leven en de bijzondere mensen die daarin de hoofdrol speelden.
Titel
De dood in Taormina
Auteur
Arnon Grunberg
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar, © 2021
319 p.
ISBN
9789038810195 (hardback)

Besprekingen

Welkom terug, Arnon

Hij is natuurlijk nooit weggeweest, Arnon Grunberg. De dood in Taormina, zijn zestiende roman, verschijnt nog geen twee jaar na Bezette gebieden. Toch is zijn nieuwste roman een terugkeer.

Qua toon, personages en anarchistische levenslust gaat Grunberg terug naar de eerste periode van zijn schrijverschap, toen hij schreef over losgeslagen artistieke types, geboren non-comformisten en dwangmatige vluchters; over gekmakende affaires en relaties, champagne in hotelbars, oplichters en hoeren. Over zelfdestructie en leven als een spel waarin de inzet elke ronde weer werd opgevoerd, totdat alle deelnemers zich er wel aan moesten overgeven.

Na die eerste periode volgde een reeks romans over mannen die hun angsten trachtten te bezweren met werk en conformisme. Licht wereldvreemde vakidioten, voor wie plichtsbesef zwaarder woog dan levenslust, en voor wie er geen groter genot leek te bestaan dan een geslaagde werkdag. Ook die hoofdpersonen raakten vroeg of laat in de ban van gevaarlijke verlangens. Hun gevechten waren vaak aangrijpend. Maar de heimwee naar de vroege Grunberg, naar die aanstekelijke mengeling van romantiek en nihilisme, verdween nooit helemaal.

D…Lees verder

Grimlachen met Grunberg

De nieuwe Arnon Grunberg is onmiskenbaar ­grunbergiaans, maar een echt goede roman heeft meer nodig.

Bij Thomas Mann maakte de dood zijn opwachting nog in Venetië, in Arnon Grunbergs soms wat onhandig met Manns klassieker flirtende nieuwe roman zakt Magere Hein af naar het zuiden van Italië. Daar, in het Siciliaanse stadje Taormina, zoeken een assistente van een beroemde operaregisseur, een oude acteur en een jonge Zweed een decor voor het geluk dat ze nog elk moment verwachten.

Wat Zelda (de assistente), Jona (de acteur) en Per (de Zweed) daar samenbrengt is een reeks toevalligheden waar Grunberg niet al te veel woorden aan vuilmaakt. Wie de Nederlandse veelschrijver na meer dan 25 jaar auteurschap nog steeds leest voor de uitgekiende plot van zijn verhalen of voor de grondige uitwerking van zijn personages mag stilaan van volharding in de boosheid beschuldigd worden.

Grunberg lees je voor zijn genadeloze interesse in zijn medemens, de weleens met cynisme verwarde ironie, de ongemakkelijke waarheden, de humor in ongepaste situaties, de sneue seksualiteit e…Lees verder

Roeping: mannen verlossen

Is Zelda, de hoofdpersoon van De dood in Taormina, een slaafs meisje of een sterke vrouw? Arnon Grunbergs nieuwe roman lokt uit tot ergernis en onderzoek - als vanouds.

Hoe het afloopt met het meisje dat de hoofdrol speelt in De dood in Taormina, verklapt de titel al. De nieuwe roman van Arnon Grunberg (1971) wordt verteld vanuit het graf. Zelda (de naam betekent 'geluk', bij Grunberg is de ironie nooit ver weg) ontrafelt hoe het komt dat haar 26-jarige lichaam ergens op een rommelig veldje in het Siciliaanse kuststadje Taormina begraven ligt.

Het begint bij haar moeder, die naar Canada vertrekt als Zelda 8 is. Zelda blijft met haar vader achter. Als ze haar moeder gaat bezoeken, zit ze in het vliegtuig als een unaccompanied minor; te lezen als eenzame mineur, een postume toonsoort bij uitstek. Als een luchtpostpakketje wordt Zelda door de stewardess overgedragen, moeder moet tekenen voor ontvangst - symboliek is weleens subtieler verpakt. Dat geldt ook voor het afscheid: Zelda krijgt van haar moeder een rugzak mee vol souvenirs, die zo zwaar is dat ze achterover valt. Kijk, dit meisje is klaar voor een getroebleerd leven.

Als tiener…Lees verder

Lukraak op het schaakbord

BOEKENBAL

 

**1/2

‘Ik ben op de wereld om toneel te spelen,’ zegt de acteur Jona in ‘De dood van Taormina’, de nieuwe, zestiende roman van Arnon Grunberg. Veel explicieter kun je je thema niet formuleren. Een wat belegen thema, bovendien – ‘de wereld is een speeltoneel’, schreef Vondel al – maar in vaardige handen kan een literair spel met feit en fictie nog altijd aanlokkelijke romans opleveren, om ‘La superba’ van Ilja Leonard Pfeijffer niet te noemen. Daar, ik zeg het maar meteen, steekt ‘De dood in Taormina’ bleekjes tegen af. Hoofdpersonage en verteller Zelda heeft een verleden als lokeend voor een jeugdbende. Ze verleidde hitsige mannen, zodat de bendeleden hen konden beroven. Door een stom toeval – alles in het boek gebeurt op een bijna groteske manier toevallig – vindt ze werk bij een bekende operaregisseur. Daar ontmoet ze Jona, een succesvol acteur met flink wat prijzen in z&rsquo…Lees verder

Vroedvrouw van het verlangen

In De dood in Taormina van Arnon Grunberg speelt een vrouw met een immense leegte in haar binnenste de hoofdrol. Ze lokt er zoekende mannen mee, maar zal ze ook in staat zijn er het leed van de wereld mee te lenigen?

Acht was Zelda toen haar moeder verdween. ‘Op wereldreis’, zei haar vader, en zowat iedere avond volgden ze samen in de atlas welke landen ze bezocht. Toen het meisje vroeg waarom moeder nooit belde, zei vader dat ze naar woorden zocht. Dat vond Zelda vreemd, aangezien moeder zo van boeken had gehouden en die toch vol woorden stonden. Het laatste boek dat ze gelezen had, lag zelfs nog op de bank, Yann Martels Het leven van Pi . Ze was tot hoofdstuk 29 geraakt, merkte Zelda, het hoofdstuk dat begon met: ‘Waarom verhuizen mensen? Wat beweegt hen ertoe hun spullen te pakken en al het vertrouwde achter te laten om naar het grote ongewisse achter de horizon te reizen?’

Moeder was niet echt op wereldreis, bekende vader drie maanden later. Via een datingsite had ze Romy uit Toronto leren kennen en was ze smoorverliefd op haar geworden. ‘Ik moest voor mezelf kiezen’, verklaarde moeder een jaar later, toen Zelda op bezoek was in Toronto, haar gedra…Lees verder

Met deze roman keert Arnon Grunberg (1971) terug naar zijn vroege werk. De karakters zijn boeiend, wereldvreemd, soms bizar en absoluut onweerstaanbaar. De jonge Zelda kijkt terug op een vreemde episode in haar leven, waarin de oudere Jona en de aantrekkelijke Per boeiende rollen spelen. Met name Jona intrigeert mateloos met zijn scherpe inzicht in het menselijk defect en zijn vaak grappige banaliteit. De verwevenheid van Zelda en Jona is – als je geluk hebt – herkenbaar voor iedereen die liefde en vriendschap niet wil ontwarren, ongeacht de soms fysieke afstand of afstand in tijd. Het verhaal intrigeert door de onverwachte eigenaardigheden van de personages en de verrassende wendingen en inzichten. De stijl is voortreffelijk en sprankelend. Iedere zin is raak en de manier waarop het palet aan personages is samengesteld is Grunberg op zijn best. Het verhaal eindigt net zo verrassend als de karakters van de personages zijn, je ziet het als lezer allemaal niet aankomen en daar ligt de g…Lees verder

Zelfs de liefde is geen liefde, niets is wat het lijkt

De nieuwe Grunberg lijkt vooral een gemeen grapje, maar wel met een verbluffend einde.

Een roman van Arnon Grunberg over de theaterwereld, dat is iets om je op te verheugen. Hij kent het wereldje goed, allereerst als toneelschrijver maar ook (wat minder mensen weten) als acteur. Ooit werd hij afgewezen voor de toneelschool, maar drie jaar geleden won hij bijna een Arlecchino, de prijs voor de beste bijrol. 'Leuker dan een literaire nominatie' volgens Grunberg, die bij literaire prijzen vaak een geborneerde indruk maakt door niet te komen opdagen maar bij de uitreiking van de toneelprijzen stralend in de zaal zat. Grunberg en theater, dat is ware liefde, een roman kon toch niet uitblijven? Nu is er dan De dood in Taormina. Taormina, een pareltje op Sicilië, heeft een van de best bewaarde Griekse theaters. Een ideaal decor voor een theaterroman.

In De dood in Taormina komt de dolende twintiger Zelda door een toevallige ontmoeting (of is het noodlot?) in de theaterwereld terecht. Zelda, je ontkomt niet aan de associatie met de legendarische Nintendo-game waa…Lees verder

Over Arnon Grunberg

Arnon Grunberg (officieel: Arnon Yasha Yves Grünberg, Amsterdam, 22 februari 1971) is een Nederlandse schrijver en acteur. Hij schrijft meestal onder de naam Arnon Grunberg, maar maakte ook enige tijd gebruik van het heteroniem Marek van der Jagt. Van maandag 29 maart 2010 tot en met woensdag 16 mei 2018 schreef hij een dagelijkse column Voetnoot op de voorpagina van de Volkskrant.

Biografie

Tot 1994

Grunberg is afkomstig uit een gezin dat zwaar getraumatiseerd is door de Tweede Wereldoorlog. Zijn moeder Hannelore Grünberg-Klein (1927-2015) overleefde Auschwitz, waar ze naar eigen zeggen betrekkelijk goed behandeld was. Zijn vader zat op talrijke adressen ondergedoken. Arnon Grunberg heeft één oudere zus, Maniou-Louise (1963). In 1982 emigreerde zijn zus naar Israël, waar zij inmiddels met haar gezin in een nederzetting nabij Ramallah een strikt orthodoxe leve…Lees verder op Wikipedia